Brak teorii jazzu spowodował czysto praktyczną konieczność nadania nazw pewnym zjawiskom w celu ułatwienia komunikowania się muzykom. W ustaleniu terminologii korzystano ze wzorów harmonii europejskiej, z pewną modyfikacją i uproszczeniem. System oznaczeń zaczerpnięty jest głównie z języka angielskiego. Jest on stosunkowo mało precyzyjny: nie podaje pozycji ani układu akordu, rzadko określa jego przewrót.
Z uwagi na rozbudowane łańcuchy dominant wtrąconych, liczne zboczenia modulacyjne, progresje, modulacje, zamiany enharmoniczne, itp., jazz rezygnuje ze skomplikowane w zapisie systemu H. Riemanna i H. Erpfa, czasem nawet niezgodnie z zasadami ortografii muzycznej. Tak więc, obok zapisu faktury fortepianowej i orkiestrowej partytury, najczęściej występującą formą zapisu muzyki jazzowej jest głos solowy z podpisanymi pod nim akordami (przykład 71). Mnogość oznaczeń tych akordów wymaga pewnego usystematyzowania. 1. Prymę akordu oznacza się wielkimi lub małymi literami: C, e, Cis, cis, As, as, C, A; albo cyframi rzymskimi: I, II, III, IV, itd. 2. W oznaczeniach angielskich dźwięk h znaczy się “B”, zaś polskie b to “B” 3. Trójdźwięk majorowy oznacza się wielką literą lub literą z dodanym słowem “dur”: C, C-dur 4. Trójdźwięk minorowy oznacza się wielką literą z dodaną literą “m”, małą literą lub małą literą z dodanym słowem “moll”: Cm, c, c-moll, C- 5. Trójdźwięk zmniejszony: Czm, Cm, Cm 6. Trójdźwięk zwiększony: Czw, Caug, C, C. 7. Czterodźwięk majorowy septymowy: a) z septymą wielką (dźwięki c – e – g – h): C, Ca, Cmnj, Cj, C, C, C, CM b) z septymą małą (c – e – g – b): c – Cx. 8. Czterodźwięk minorowy septymowy: a) z septymą wielką (c – es – g – h): Cs, C- b) z septymą małą (c- es – g – b): Cm 9. Czterodźwięk zmniejszony (c – es – ges – heses): Ce, Cdim 10. Czterodźwięk zmniejszony septymowy (c -es – ges – b): C, Ca 11. Kwartę zamiast tercji oznacza się “sus4” lub “4” 12. Każda podwyższenie dźwięku oznacza się “#” lub “+” przy liczbie oznaczającej rozmiar interwału. 13. Każde obniżenie dźwięku oznacza się “b” lub “-” przy liczbie oznaczającej rozmiar interwału. 14. Dodawanie dźwięku do akordu oznacza się angielskim skrótem “add” lub cyfrą arabską otoczoną okręgiem np. Dźwięk d dodany do akordu c- e – g oznacza się: C lub C 15. Akordy o skomplikowanej budowie wielotercjowej można oznaczyć pisząc nad sobą dwie duże litery (D/C dla akordu c -e – g -b -d -fis – a) lub przez dodawanie kolejnych składników do oznaczenia C- (ten sam akord). Brak oznaczeń dla septymy oznacza septymę małą. 16. Jeżeli wielotercjowy akord składa się z dźwięków gamowłaściwych – oznaczany jest tylko składnik najwyższy: C (c – e – g -b – d – g – a). 17. Unika się akordów z tonacji odległych od tonacji początkowej zamieniając je enharmonicznie.
