Harmonia jazzowa to zjawisko czysto praktyczne. Wszelkie rozważania teoretyczne pojawiły się długo po jej narodzeniu. Rozwój harmonii uwarunkowany był intuicją wielu dyletantów muzycznych, którzy przenosili na swe instrumenty zasłyczaszne gdzieś zwroty harmoniki europejskiej, dokonując w nich zrozumiałe dla siebie zmiany. Owe zmiany ustrzegły się przed ograniczającymi jeszcze kompozytorów neoromantycznych, kanonami poprawności teoretycznej.
Ponieważ większość utworów jazzowych to utwory instrumentalne, harmonia jazzowa od łączenia akordów woli ich następstwa, kładąc tym samym nacisk na ich funkcyjny i brzmieniowy charakter. W następstwie akordów ruchy głosów nie podporządkowane są rozwijanej od czasów renesansowej polifonii wokalnej, zasadzie drogi najbliższej.
Harmonia jazzowa dopuszcza prowadzenie wszystkich głosów w jednym kierunku, równoległe kwinty, skoki o septymę, nonę, ruch prosty interwałów dysonansowych nawet w głosach skrajnych, następstwo D – S, krzyżowanie głosów itp. Owe “błędy” występują także w jazzowych utworach chóralnych, chociaż z uwagi na wyrównane brzmienie głosów ludzkich, ich miała skalę i trudności intonacyjne, dominuje w nich zasada łączenia akordów.