Power chords (po polsku często nazywane akordami kwintowymi) to uproszczona forma akordu, zbudowana wyłącznie z prymy (1) i kwinty czystej (5).
Cechy power chords:
- Budowa: 1–5 (np. C5 = dźwięki C i G).
- Brak tercji – nie ma ani tercji wielkiej (major), ani małej (minor), więc akord jest neutralny – nie określa trybu durowego ani molowego.
- Często wzmacniane oktawą: gitarzyści zwykle grają prymę i kwintę wraz z oktawą prymy, co daje pełniejszy dźwięk.
- Zapis: najczęściej jako
C5,G5itp.
Dlaczego są popularne?
- Brak tercji sprawia, że brzmią mocno i stabilnie, pasując do różnych kontekstów harmonicznych.
- Dobrze znoszą duże przesterowanie w gitarach elektrycznych, bo brak tercji eliminuje pewne „brudne” interwały.
- Używane w rocku, metalu, punku, ale pojawiają się też w popie i innych gatunkach.
Power chords zapisuje się bardzo prosto — używa się nazwy dźwięku prymy i cyfry „5”.
Standardowy zapis:
- C5 → prymą jest C, kwintą G → dźwięki: C–G (opcjonalnie C w oktawie wyżej)
- G5 → prymą jest G, kwintą D → dźwięki: G–D (opcjonalnie G w oktawie wyżej)
- F#5 → prymą jest F#, kwintą C#
Cyfra „5” oznacza, że najwyższym ważnym interwałem w akordzie jest kwinta czysta (liczona od prymy):
- W akordach durowych/minorowych pojawia się tercja (3) i kwinta (5) → np. Cmaj = C–E–G
- W power chordzie pomija się tercję, zostaje tylko 1 i 5 → stąd zapis C5
Odmiany zapisu w praktyce:
- C5 – najczęstszy zapis w tabulaturach i nutach.
- C (no 3rd) – rzadziej, ale jasno mówi „bez tercji”.
- W gitarowych tabach często w ogóle nie pisze się „5” – kontekst pokazuje, że to power chord (szczególnie w rocku/metalu).
- W notacji akordów nad nutami w lead sheetach (np. jazzowych) prawie nie używa się power chords, ale jeśli już, to zapis C5 jest najczytelniejszy.